Εις μνήμην
Ἡ Παιδικὴ Στέγη ‘Ἅγιος Νικόλαος΄ ἱδρύθηκε τὸ 1962 ἀπὸ τὸν π. Γιάννη Πίτερη καὶ μιὰ ὁμάδα συνεργατῶν-ἐνοριτῶν του. Ἔργο πίστης καὶ ζωῆς γιὰ τὸν π. Γιάννη ἠ ἵδρυσή της, ἀκόμα καὶ σήμερα στέκει ζωντανὴ στὴν ἀνάμνηση πολλῶν ἀνθρωπων τῶν Γραμμάτων τῆς πόλης καὶ τοῦ νομοῦ, πού εὐχαριστοῦν τὸν Θεό, χαίρονται καὶ τιμοῦν καὶ διακηρύσσουν τό πόσα ὀφείλουν σ’αὐτήν γιὰ αὐτό πού ἔγιναν καὶ κατόρθωσαν στὴν ζωή τους. Tὰ χρόνια τότε, γιά τούς νέους ἀνθρώπους ἦταν δύσκολα. Οἱ οἰκονομικὲς δυνατότητες δὲν ἐπέτρεπαν σὲ πολλὲς οἰκογένειες τοῦ Νομοῦ νὰ προσφέρουν στὰ παιδιά τους τὴ φοίτηση στὰ Γυμνάσια τῆς πόλης. Καὶ αὐτὴ ἡ δυσκολία ἦταν φραγμὸς βαρὺς στὴν ἐπιθυμία πολλῶν παιδιῶν γιὰ μόρφωσή καὶ ἐξέλιξη. Ὁ π. Γιάννης ἤξερε πολλὰ γι’ αὐτὸν τὸν πόνο τῶν γονιῶν καὶ τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγωνία τῶν νεαρῶν μαθητῶν. Ἄλλωστε καὶ ὁ ἴδιος ἀυτὰ ἀκριβῶς βίωσε στὰ δύσκολα μαθητικά του χρόνια. Ἔτσι ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ἡ φωνὴ τοῦ ἐστιάτορα στὰ χασαπιὰ τοῦ Ρεθύμνου, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκείνα : «Ἔλα Γιάννη νὰ σοῦ προσφέρω μιὰ φασολάδα...» ἀντηχεῖ ξανὰ μέσα του σὰν φωνὴ καὶ κλήση Θεοῦ, καὶ σὰν ἀπὸ μιὰ μικρὴ σπίθα γίνεται φωτιά, γιὰ νὰ φωτίσει καὶ νὰ θερμάνει τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν ποὺ θέλουν νὰ προχωρησουν στὴ ζωή, νὰ κατακτήσουν τὴ γνώση, τὴν μόρφωση, τὴν ἐπιστήμη
Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1962 σὲ μιὰ συνάντηση τοῦ χριστιανικοῦ κυκλου τῆς ἐνορίας Ἁγίου Νικολάου ὁ π. Γιάννης δίνει τὸ σύνθημα: «Εἶναι καιρὸς νὰ ξεκινήσουμε νὰ κάνουμε πράξη αὐτὰ ποὺ διδαχθήκαμε τὰ χρόνια. Πρέπει νὰ βοηθήσουμε τὰ παιδιὰ ποὺ δοκιμάζονται σκληρὰ ἀπὸ τὴ φτώχεια μένοντας σὲ ὑπόγεια καὶ ὑποσιτιζόμενα. Ἀναζητοῦν τὸ Θεὸ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ τοὺς τὸν δώσουμε ὄχι μόνο σὰν διδασκαλία, ἀλλὰ σὰν βίωμα. Πρέπει νὰ τοὺς δώσουμε πρότυπο ποὺ νὰ μιμηθοῦν καὶ νὰ ἀκολουθήσουν. Ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ἀγάπη, θυσία καὶ ἀφοσίωση. Ἐγὼ δοκίμασα μαθητὴς στὴ φτώχεια καὶ ξέρω». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ξεκινάει ἕνα δύσκολο καί τολμηρὸ ἐγχείρημα. Ὅλοι οἱ παρόντες στρατεύονται στὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας μιᾶς παιδικῆς στέγης. Ἄμεσα ζήτησαν τὴ βοήθεια καὶ τὴν ἄδεια τοῦ τότε Μητροπολίτη Ρεθύμνης Ἀθανασίου, τὴν ὁποία μὲ μεγάλη προθυμία ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε. Στὶς 10/06/62, ἔγινε ἡ πρώτη συνάντηση τῶν ἱδρυτικῶν μελῶν καὶ στὶς 15 Ἰουνίου συνέταξαν τὸ καταστατικὸ καὶ τὸ κατέθεσαν στὸ Πρωτοδικεῖο γιὰ ἔγκριση. Τὸ σωματεῖο γιὰ τὴ δημιουργία τῆς παιδικῆς ἀναγνωρίστηκε καὶ ἔγινε ἡ πρώτη συνέλευση τῶν 300 ἐγγεγραμένων μελῶν. Ἐξελέγη ἐννεαμελὲς Διοικητικὸ Συμβούλιο, τὸ ὁποῖο συγκροτήθηκε σὲ σῶμα ὡς ἑξῆς, Ἰωάννης Πίτερης, ἱερέας Πρόεδρος, Μανώλης Σταγάκης βιομήχανος, ἀντιπρόεδρος, Μαρία Λιονὴ πολιτική συνταξιοῦχος, ταμίας, Στυλιανὸς Συγγελάκης, αὐτοκινητιστής, γραμματέας, Παντελὴς Φραϊδάκης, δάσκαλος, γενικὸς Ἔφορος, Εὐλαμπία Πισκοπάκη, νοικοκυρά, μέλος, Γεώργιος Γύπαρης, ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος, μέλος, Ἑλένη Ψυχογιουδάκη, νοικοκυρά, μέλος καὶ Θεανὼ Μακρὴ νοικοκυρά, μέλος. Τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1962 ξεκίνησε ἡ στέγη ἀρρένων στὸν Κουμπὲ μὲ 17 μαθητές, οἱ ὁποῖοι μέχρι τὸν Δεκέμβριο εἶχαν γίνει 50. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1963 δημιουργήθηκε καὶ ἡ στέγη θηλέων μὲ 21 κορίτσια. Ἡ στέγαση καί ή φιλοξενία γινόνταν τήν περίοδο αὐτή σέ οἰκήματα τῆς περιοχῆς Ἁγίου Νικολάου καί Κουμπέ Μὲ ἐνέργειες τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Πρόνοιας πρός τήν ἀμερικανικὴ ὀργάνωση CARE, ἡ στέγη συμπεριλήφθηκε στὰ προγράμματά της. Αὐτὴ ἡ βοήθεια ἔδωσε θάρρος. Ὁ ἀριθμὸς τῶν οἰκοτρόφων ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν αὐξήθηκε στοὺς 300. Ἀργότερα, ὁ Ἑλληνικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς ἔστειλε στὴ στέγη 100 κλινοσκεπάσματα καὶ διάφορα εἴδη ἑστίασης καὶ φάρμακα
Τὸ 1965 ὁ π. Γιάννης καὶ ὁ Γεώργιος Γύπαρης πῆγαν στὴν Ἀθήνα καί ζήτησαν κρατικὴ ἐπιχορήγηση. Ἐκεῖ ἔγινε καὶ σύσκεψη στὰ γραφεῖα τῆς ΧΕΝ ἀπὸ τὴν ὁποία ζητήθηκε βοήθεια καὶ συνεργασία. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1966, ἀποφασίστηκε ἡ ἀγορὰ τοῦ οἰκοπέδου στὸν Τίμιο Σταυρὸ. Γιὰ τὴν ἀγορὰ π ὁποίου ἔνα μέρος πληρώθηκε κα Γενικὸ Ἐπιτελεῖο Στρατοῦ ἀνέλαβε τ συνέβαλλε μὲ ἕνα μεγάλο δάνειο πο καὶ ἀρκετὲς δωρεὲς ἀπὸ τοὺς Γ Ἵδρυμα Κουταβά, Κρατικὰ Λαχε Ἀρκάδι. Σὲ ὅλη αὐτή τήν προσπάθεια Βιργινίας Τσουδεροῦ ὑπηρξε πολ Τὸ 1967, συστήνεται μιὰ τοῦ κτιρίου τῆς στέγης μὲ τὴν Κέντρου Νεότητος Ἁγίου Νικολάου Συμμετέχουν οἱ: π. Ἰωάννης Πίτερης, λιανός, ἀντιπρόεδρος καὶ ἡ Μαρία Λιον χον: Γρηγοριάδου Εἰρήνη, γραμματέας κα Σταγάκης Γεώργιος. Ὥς μηχανικ Ἀνυφαντάκης Ἐμμανουήλ. Σύντομα το τουργία τῆς στέγης εἶχε πλεον τ τοῦ 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου). Ἔτσι, λοιπόν, ξεκίνησε και Παιδικῆς Στέγης. Ὁ π. Γιάννης μ καὶ μὲ τὴν ἀκατάβλητη συνδρομή τὸ ἔργο, χωρὶς οἰκονομικοὺς πόρους κα 25 στέγη βιβλιοθήκη ἡ ὁποία πλουτίσθηε ἀπὸ δώρησαν ὁ Ἀνδρέας. Τσουδερός, ἡ Βιργινὶα ς Χωροφυλακῆς καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. πῆραν δάνειο ἀπὸ τὸν Γ. Βογιατζάκη τοῦ πληρώθηκε καὶ τὸ ὑπόλοιπο χαρίσθηκε ὡς δωρεά. Τὸ νέλαβε τὸ χωματουργικὲς ἐργασίες. Ἡ ΧΕΝ να μεγάλο δάνειο ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸν ΕΟΤ ἐνῷ ὑπῆρξαν ς Γ. Βογιατζάκη, Ἵδρυμα. Μποδοσάκη, Λαχεῖα, καὶ τὸν Σύλλογο Ρεθυμνίων, Τὸ ν προσπάθεια ἡ βοήθεια καὶ ἡ συνδρομη τῆς κ. πηρξε πολύτιμη καὶ καθοριστική. ὰ ἐταιρεία ἐκτέλεσης καὶ ἀποπεράτωσης ν ἐπωνυμία: Ἀστικὴ ἑταιρεία ἀνεγέρσεως γίου Νικολάου -ΧΕΝ Ἑλλάδος μὲ ἕδρα τὸ Ρέθυμνο. ωάννης Πίτερης, ὡς Πρόεδρος, Συγγελάκης, ΣτυΜαρία Λιονὴ ταμίας. Ἀπὸ τὴ ΧΕΝ συμμετέραμματέας καὶ Λεμονάκης Ἐμμανουὴλ καὶ ς μηχανικὸς τοῦ ἔργου προσελήφθη ὁ Σύντομα το ἔργο ὁλοκληρώθηκε καί η λειχε πλεον τόν δικό της χῶρο. (τό σημερινό κτίριο ίνησε και ἔτσι ὁλοληρώθηκε ἠ ἵδρυση τῆς π. Γιάννης μὲ τὴ βοήθεια πρῶτα ἀπ’ ὅλα τοῦ Θεοῦ κατάβλητη συνδρομή ταῶν συνεργατῶν του ὁλοκληρώνει ς πόρους καὶ μόνο μὲ φιλανθρωπίες καὶ χορηγίες προσφέροντας ἀνιδιοτελῶς φιλοξενία, τροφή, στοργὴ, προστασία καὶ χριστιανικὴ ἀγωγὴ γιὰ εἴκοσι κοντὰ χρόνια σὲ ἐκατοντάδες παιδιά ἀπὸ ὅλο τὸ νομὸ για να μπορέσουν νὰ σπουδάσουν στὸ ἑξατάξιο τότε Γυμνάσιο. Κι αὐτό, ἔναντι ἑνὸς ἐλάχιστου ἀντιτίμου γιά τίς οἰκογένειες ἐκεῖνες πού μπορούσαν νὰ τὸ ἐπωμιστοῦν. Σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο, λοιπόν, δὲν ἦταν μόνος του. Εἶχε τὴν στήριξη ὅλων τῶν ἀπανταχοῦ Ρεθεμνιωτῶν ποὺ συνέβαλλαν σ’ αὐτὴν τὴν προσπάθεια - εἴτε μὲ τὴ συνδρομή τους, εἴτε μὲ τὴν ἐθελοντικὴ ἐργασία τους. Ἐπιβάλλεται νά μνημονευθεῖ ἐδῶ ἡ πολύτιμη παρουσία τῆς Μαρίας Λιονή, τῆς Κωστίας Τζέτζου καί τῆς Θεανώ Μακρῆ, πού ἀφιέρωσαν ὁλόκληρο τόν ἑαυτό τους στήν διακονία τῆς Στέγης καί στήν προστασία τῶν παιδιῶν.