Εις μνήμην
Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Ἐμμ. Πίτερης
Ὁ π. Γιάννης γεννήθηκε στὶς 17 Ἰανουρίου τοῦ 1924 στὶς Μαργαρίτες Μυλοποτάμου ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τοὺς Ἐμμανουὴλ καὶ Ζαχαρένια τὸ γένος τοῦ πατρὸς Ἰωάννη Τζανιδάκη. Ἦταν τό δεύτερο ἀπό τά τέσσερα παιδιά αὐτῆς τῆς εὐλογημένης οἰκογένειας. Τό ὄνομα τό πῆρε ἀπό τόν Ἱερέα παππού του - τόν πατέρα τῆς μητέρας του- πού για πολλά χρόνια ὑπηρέτησε τήν μικρή κοινωνία τοῦ χωριοῦ του. Πῆρε καί τό ὄνομα Ἀντώνιος προς τιμή του ἁγίου Ἀντωνίου πού ἑορτάζει τήν ἡμέρα τῆς γέννησής του.
Τά μαθητικά του χρόνια τά πέρασε δύσκολα καί φτωχικά, κοντά στήν ἀγαπημένη του μητέρα που μοχθεῖ και στερεῖται ἡ ἴδια γιά νά μεγαλώσει τά παιδιά της. Εκεῖ ὁ Ἰωάννης παίρνει τά πρῶτα μαθήματα ζωῆς. Τελειώνοντας τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο στὶς Μαργαρίτες ἐγγράφεται στὸ Γυμνάσιο Ρεθύμνου, ὀπου καὶ παρακολουθεῖ τὶς πρῶτες τάξεις, κατόπιν ὅμως μετεγγράφεται στὸ Γυμνάσιο Ἡρακλείου, ἀπ΄ ὅπου παίρνει τὸ Απολυτἠριο, τὸ ἔτος 1943, Ἦταν ἄριστος καὶ ἐπιμελὴς μαθητὴς καὶ εἶχε προοπτικὲς νὰ γίνει ἀκαδημαϊκός. Ἔχασε ὅμως τὸν πατέρα του τὸ 1943 καὶ ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει στὸ χωριὸ γιὰ νὰ συμβάλλει στήν ἀνατροφή τῶν άδελφῶν του. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ἐργάστηκε ὡς ἀγγειοπλάστης καὶ ταυτόχρονα ἔκανε κατ’ οἶκον κατήχηση στοὺς συγχωριανούς του ἑρμηνεύοντάς τους ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Καί μέσα στήν δοκιμασία αὐτή τῆς ἐργασίας καί τῆς προσφορᾶς ὁ Θεός κάνει ὁλοφώτεινη την παρουσία του στην ζωή τοῦ Ἰωάννη. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ προσέρχεται καί τόν φωτίζει νά ἀνακαλύψει τόν δικό του δρόμο στή ζωή. Τότε εἶναι πού ἐγκαταλείπει τήν ἰδέα νὰ γίνει ἀκαδημαϊκὸς καὶ ἀποφασίζει νὰ γίνει Ἱερέας. Διακαῶς ἐπιθυμεῖ πλέον να ὑπακούσει στήν κλήση τοῦ Θεοῦ.
Νυμφεύθηκε τὴν Κυριακὴ τὸ γένος Ματθαίου Πολυχρονάκη ἀπὸ τὰ Βεργιανὰ Μυλοποτάμου στὶς 7-7-1957 καὶ ἀπέκτησε μαζί της 5 παιδιά. Τόν Μανόλη, τόν Ματθαῖο, τόν Χαράλαμπο, τήν Ἀννα καί τήν Ζαχαρένια. Στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1957 χειροτονήθηκε Διάκονος καὶ στὶς 15 Σεπτεμβρίου 1957 Πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν τότε Ἐπίσκοπο Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου Ἀθανάσιο καὶ τοποθετήθηκε ἐφημέριος στόν ἱερὸ Ναὸ τῆς Κυρίας τῶν Ἀγγέλων. Στὶς 16 Νοεμβρίου 1961 μετατέθηκε στὴν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Κουμπέ.
Ἡ πολύμοχθη, θεοφιλής καί φιλάνθρωπη ἱερατική διακονία του στήν τοπική Ἐκκλησία ἐπαινεῖται δεόντως καί ποικιλοτρόπως προσκαλούμενος ταυτόχρονα να προσφέρει σ’ αὐτήν τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του καί ἀπό ἄλλες θέσεις εὐθύνης και προσφορᾶς. Στὶς 18 Μαίου 1968 ὁ π. Γιάννης διορίστηκε Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς περιφέρειας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἀπὸ τὸν τότε Τοποτηρητὴ, Μητροπολίτη Λάμπης Ἰσίδωρο. Στὶς 11 Ἰουνίου 1968 προήχθη εἰς τὸ «Πρωτοπρεσβυτέρου Ἐκκλησιαστικὸν Ὀφφίκιον» σὰν Πρωτοπρεσβύτερος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου μὲ τὸ δικαίωμα νὰ φέρει ἐπιγονάτιον. Στὶς 28 Αὐγούστου 1969 τοῦ ἀπονεμήθη ἡ τιμητικὴ διάκριση νὰ φέρει Σταυρὸν ἐπὶ τοῦ στήθους στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τελετὲς ἀπὸ τὸν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης Εὐγένιο. Τὴν 1η Ἰουνίου 1970 διορίστηκε ἐκ νέου Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος ἀπὸ τὸν νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου Τίτο. Στὶς 26 Μαρτίου τοῦ ἔτους 1977 τοῦ ἀπονεμήθηκε τὸ Ὀφφίκιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη Δημήτριο. Στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους βραβεύτηκε ἀπὸ τὸν τότε Νομάρχη Ρεθύμνης Χρίστο Μπιτσάκη γιὰ τὸ «συντελούμενον Ἑλληνοχριστιανικὸν» ἔργο του. Στὶς 24 Μαίου 1999 τιμήθηκε μὲ τὸ Μετάλλιο τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης γιὰ τὴ συμμετοχή του στὸ ΕΑΜ.
Στὴ διάρκεια τῆς ἱερατικῆς διακονίας του προχώρησε στήν ἀνέγερση και ἀποπεράτωση Ἱερῶν ναῶν και στήν ἀνάδειξη προσκυφωτο 12 νημάτων. Δημιούργησε μαζί με ἄλλους ἐπιφανεῖς Ρεθυμνιῶτες, τὴν παιδικὴ στέγη «Ὁ Ἅγιος Νικόλαος» ἡ ὁποία λειτούργησε περίπου 20 χρόνια (ἕως τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’80).
Ὁ π. Γιάννης ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω στὶς 31-1-2006 στὸ Ρέθυμνο. Ὁ Θεός τόν καλεῖ πλέον κοντὰ Του στὴν οὐράνια Βασιλεἰα Του. Παραδίδει καὶ πάλι τὴν ζωή του σέ Ἐκεῖνον, ποὺ δεκαετίες πρὶν εἶδε τὴν κλίση του καὶ τὸν κάλεσε ἐργάτη τοῦ ἔργου Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο εις τιμήν και μνήμην Ἰωάννης Ἐμμ. Κανιολάκης